نوشته‌ها

,

بررسي تطبيقي اجاره بدون مدت

اجاره يکي از عقود معين است که به لحاظ اهميتش در نظام‌‌هاي مختلف حقوقي، قانون‌گذاران به طور دقيق و مفصل درباره آن قانون وضع کرده‌اند. عقد اجاره حلقه اتصال ميان مالک عين و متقاضي استفاده از منافع عين است که روابط حقوقي آنان را نظم مي‌بخشد. تنظيم روابط حقوقي ميان موجر و مستأجر به لحاظ ارتباطي که با نظم عمومي جامعه دارد، تا آن اندازه داراي اهميت است که دولت‌‌ها مجبورند هر از چند گاهي با وضع قوانين آمره، علي‌رغم ميل متعاقدان، خواست‌هاي خود را بر آنان تحميل کنند.امروزه رابطه موجر و مستأجر فقط يک رابطه خصوصي نيست تا استقرار عدالت معاوضي ميان آنها هدف اصلي قرار گيرد؛ بلکه موجر و مستأجر در 2 طبقه اجتماعي کاملاً متمايز از هم قرار دارند.آنان در برابر هم قرار گرفته‌اند و هريک سعي مي‌کنند تا کفه ‌ترازو را بيشتر به سمت خود سنگين نمايند.از يک طرف، موجر تلاش دارد اجاره بهاي بيشتري بگيرد و تمام خواست‌‌هاي خود را بر مستأجر تحميل کند و از طرف ديگر، مستأجر سعي مي‌کند که هر چه کمتر بپردازد و شرايط و امکانات رفاهي را با پرداخت اجاره بهاي اندک براي خود فراهم نمايد.